Gdy chmury chyłkiem...

Gdy chmury chyłkiem mkną nad łęgą, Kiedy deszcz siecze za oknami, A rzeka rozhukaną wstęgą Wije się między pastwiskami, Wtedy, o miły, zostań ze mną! W ogień kominka zapatrzeni Zwiążmy miłością się wzajemną, Słowem, którego nic nie zmieni I trwajmy tak - przez dnie, przez lata. Ogień w kominku już umiera... Jedna z rąk, które miłość splata Powoli zimna się otwiera. 1948

Kiedy, w jesienne dni...

Kiedy, w jesienne dni, czerwone i złote liście lecą z drzewa, gdy szcyty górskie zachmurzone, gdy ptak po raz ostatni śpiewa, wtedy, o miły, ukochany, chodźmy na granie, chodźmy sami, śledźmy lecące w dal bociany i patrzmy w dół, w ten świat pod nami. 1948

Już perły rosy...

Już perły rosy na trawie zalśniły, już kwiaty swoje kielichy rozwarły... Nie odchodź, Miły... Już swoje gniazdo budują bociany, pączki rozwija kasztan obumarły... Zostań Kochany... Świat się rozbudził, świat pełen urody, odeszły słoty, deszcze, huragany... Jakiś Ty młody! Jaki ukochany! 1948

O ziemio czarna...

O ziemio czarna, ziemio żyzna Z Ciebie - o hrubieszowski powiecie - Dumnać wciąż będzie Matka - Ojczyzna. Boć piękniejszego nie ma na świecie. Ktokolwiek widział, jak Bug swe wody Przez brzegi, łęgi, pola przelewa, Ktokolwiek widział sady, ogrody. W rozległych parkach prastare drzewa. Ten ową ziemię wspominać będzie, I będzie kochać i tęsknić za nią, I myśleć o niej zawsze i wszędzie. Ona mu będzie matką i Panią. Bo owa ziemia ma duszę świętą. I człowiekowi miła, bo płodna, Bo woła Ciebie mową zaklętą Chodź, chodź, pokochaj - jam taka urodna. 1948

Idę na łąki...

Idę na łąki porą wiosenną. Idę nad Bug. Zieleń nade mną, zieleń pode mną rozścielił Bóg. A w tej zieleni pachnie czar wiosny, fiołeczki małe I dzwonią Panu swój hymn radosny konwalie białe 1948

Szelest kartek...

Szelest kartek i pośród różnych słów pisanych dawno, dawno - przed laty - jedno tylko słowo które czytam, oglądam i czytam na nowo sprawia mi ból i radość, które kolorowo wpisane w mym sercu: mimo łąk zalanych wodami błękitnymi; mimo drzew prastarych, które ku ziemi-matce chylą swe konary - To słowo, które często odczytywać lubię - Hołubie. I drugie słowo czytam, wielkie i potężne. Słowo, po którym w sercu odradza się blizna, Które na myśli przywodzi ludzkie czyny mężne - Ojczyzna 1946