| Biała tarnina żółty mlecz. Ważka niebieska wirem porwana. Brunatno zielony prąd. Głębia. Panie, jestem ważką w Twoim ręku. Broń mnie od wiru, od prądu, od zauroczeń. Pozostaw miłość i radość, zabierz żal. Ptaki na Wołyniu dumki mi śpiewają. Stokrotki zamykają się do snu. 2003 |  
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz