Kłaniam się Waszym cieniom...

Kłaniam się Waszym cieniom, Dohnowie, Dõhnhoffowie. Wiem, jak boli tęsknota do sedna wszystkich spraw. Czy to mazurskie piaski, czy to poleskie błota. Czy dla mnie - łąki nad Bugiem, Czy fałdy moren - dla Was. każdy z nas ma swój świat. Świat - miarą i azymutem. Na jego obrzeżach: Berlin, Królewiec, Warszawa, Lwów. Świat, który mknie jak kometa przez otchłań zwaną czas. Sprawmy by znalazł schronienie jedyne pewne: w nas. 2001