Ach, co się dzieje...

Ach, co się dzieje! Co tu się dzieje! Wierzyć się prawie nie chce... Żabki wiatr łobuz (ten co się śmieje) w białe gardziołka łechce. Krztusi się śmiechem promyk ogienek, w gąszcz cierpkich ożyn wpływa. W takt kołysania pszczelich piosenek sad biało pnie się, kiwa. Mięsistych gruszek do skrzynki zbiorę i do piwnicy zniosę. Potem do dzbana, w porę - nie w porę, czerpać będziemy rosę. Potem południa upał nas znuży, w wiewnej siądziemy sieni. Oby dziś nie było burzy. Sad gnie się ku jesieni... 1951