W jasny śmiech lata...

W jasny śmiech lata Ciebie ubiorę, w jesienny szept złocisty, i nazwę Ciebie w wiosenną porę mianem swoistym i bliskim. Latem mi będziesz tą chichą rzeką, co płynie pasmem szczodrym, jesienią - wichrem, a zimą - mrozem, wiosną - tym niebem modrym. Rankiem mi będziesz tą świeżą rosą, co się na kwiatach kładzie, w południe - ostrą, brzęczącą kosą lub cieniem gruszy w sadzie. A gdy wieczorem w myśl moją wkroczysz, będziesz mi ową ciszą, co nieruchoma zamyka oczy, którą nie wszyscy słyszą. Będziesz oparem, który błękitnie spływa po ścianach boru, maciejką, która w ukryciu kwitnie lub białą brzozy korą. 1952