Jaka ty byłaś...

Jaka ty byłaś, ma ziemio Kiedy dobrzyńskie piaski Porzucił – idąc ku tobie mój przodek dawny – Świeżawski? Czy byłaś mu matką życzliwą? Dawałaś mu żywot spokojny? A on – czy z odwagą prawdziwą Bronił Cię czasu wojny? Gdy ślub brał w bełskim kościele, Gdy żył wśród Rusinów – braci, Czy myślał, że za lat wiele Braterstwo w krwi się zatraci? Po wiekach ja – moja ziemio wlałam w uczucia do Ciebie zachwyt i wierność w miłości do łąk, do chmur na niebie. Z tęsknotą moją współbrzmiewa Piosenka sercu miła, W pamięci tęsknie śpiewa „U susida chata biła”. W warstwy historii się zlewa Język – w jedności dwojaki My – liście jednego drzewa, Jednego gniazda ptaki Czy przeczuł mój przodek daleki, Gdy od Wisły nad Bug wędrował, Że zginie to, co przez wieki Na ziemi tej współbudował? Że spłynie krwią i boleścią Historii ścieżka zawiła? Spłyń ziemio ma, znowu pieśnią „U susida żinka myła”. 1995