Rajcowały w Nazaret kobiety przy studni...

Rajcowały w Nazaret kobiety przy studni: Patrzcie , Miriam, ta Anny córunia, niby świętą odgrywa w świątyni, a brzuch rośnie... A wiadomo czyje dziecko, które - samotna - urodzi? Miriam, Mario - z potomków Dawida - na kolanach w świątyni prosiłaś: Jahwe, oddal ode mnie złość ludzi, daj mi siły, żeby znosić plotki. Jahwe - wielki i mocny - wybrałeś mnie, niegodną. Dlaczego? Dlaczego? Jahwe - taka była twoja wola. Chylę czoło i - z bólem - przyjmuję. Dawidowy ród jest solidarny. Natchnął Jahwe Józefa, stolarza: Zaopiekuj się młodą kuzynką. Jeśli sama zostanie na świecie, to zabiją ją ludzkie języki kiedy rodzić będzie mego Syna. Miriam zdała się na Jahwe wolę. Dojrzewała - jak jabłko granatu, Jak figowca soczyste owoce, Jak daktyle, na palmie wysoko. Urodziła - wychowała- oddała Tobie, Jahwe, Syna Człowieczego. Wycierpiała się tam, w swoim kraju, wypłakała się wraz ze swoimi, potomkami Dawida, rodziną. Cóżeś winna, że świat wciąż opluwa ziomków Twoich, krew z krwi, ciało z ciała... Miriam, dziewczę z żydowskiej mieściny, Mario, Matko braci Twego Syna! 1998