|
Rozkołysane duniem jesiennym szumią gałęzie i złoto sieją. Pójdziemy lasem czerwonościennym, gdy nas wrześniowe wichry owieją. Jesienne wichry owieją twarze uziębią członki, oświeżą głowy. Przyjaźń i uśmiech przyniosą w darze, tajemną miłość nocy wrześniowych. 1954 |  |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz