Coś się złamało we mnie...

Coś się złamało we mnie, nie umiem bywać w kościele. Zatykam uszy kiedy ksiądz w tłumie mówi słów wiele. Kiedy odrzuca wrogą lewicę by nie rządziła. Kiedy popiera dobrą prawicę by zwyciężyła. Kiedy potępia matki grzeszące nienarodzonych... A Chrystus przecież kochał błądzące i zagubionych! Nie umiem chodzić już do kościoła w niedzielne ranki. W domu się modlę, na ogród patrzę zza fałd firanki. Dziękuję Bogu za drzewa, kwiaty. Dziękuję Bogu za pszczoły. ptaki. Dziękuję Bogu za słońce, deszcze. I proszę Ojca, żeby poczekał i nie potępiał mnie jeszcze. 1994