Rozfrunęły się gołębie...

Rozfrunęły się gołębie pod kopułą modro-wietrzną. Tuman skrzydeł, piór się kłębi, wiatry pieśń im grają wieczną. Ponad dachem, ponad szczytem gór słonecznych, przepaścistych rozpłynęły się błękitem plam przeźroczych, plam srebrzystych. Rozpłynęły się w wieczności w świecie planet nieskończonych, a na ziemi cień ich gości cień ich piórek upuszczonych. 1949