Prośba tułacza

Obłoku biały, po jasnym niebie Płyniesz na słońca wschód. Pozdrów że, Ciebie proszę obłoku Ojczystą ziemię – nasz lud. Pozdrów ode mnie łany bogate Złote poświatą żyt, Każdy dwór biały i każdą chatę Od morza po Karpat szczyt. Obłoku biały, spocznij na łące, Zmień się w białe mgły! Otul kaczeńce, fiołki pachnące, Otul dziecięce sny! Spocznij przy strudze, gdzie chłopak bosy Kręci fujarkę z łóz, Gdzie promyk słońca czesze jak włosy Wiotkie gałęzie brzóz. Zaglądnij, proszę, pod chłopskie strzechy, Pod płatki dzikich róż. W izby i kwiaty – pełne pociechy Twój pocałunek złóż. A potem popłyń, obłoku mały, Nad naszą ziemię, nad Bug I obmyj łzami dwór dawniej biały, Pozdrów dębowy próg. Pozdrów bocianie gniazdo i drzewa. Te drzewa z moich snów I wróć znów do mnie – powiedz, czy śpiewa Słowik – jak dawniej – wśród bzów? 1949